HR-boeken en ‘maximale inzet van menselijke waarde in organisaties’

‘Strategic Human Resource Management’ (Boselie, 2010) 

+ De focus op (het zichtbaar maken van) de toegevoegde waarde van HR komt gedurende het gehele boek terug. 

+ Boselie geeft een model voor HRM die een fit heeft met zowel de organisatiedoelen als de context van de organisatie. 

+ Een zeer compleet boek met een overzicht van factoren waarmee HR een fit moet hebben om van toegevoegde waarde te zijn voor de organisatie. (=best-fit benadering)

- Boselie begint in het model met een best-fit benadering maar neigt in de verdieping vervolgens naar de best-practice benadering.

- Teveel pedagogisch verantwoorde onderdelen wat op lezer die daar geen behoefte heeft  werkt als een rode lap op een stier.

'Mastering Organizational Knowledge Flow (Leistner, 2010)

+ Mooi specialistisch boek over gedrag dat mensen vertonen in het kennisdelen. Uitgangspunt  is de ‘flow’-benadering: kennis is geen eigendom van een organisatie maar van mensen. 

+ Leistner is een man uit de praktijk met jarenlange ervaring in het stimuleren en aanjagen van kennisdeling. Hierdoor is hij in staat om een zeer pragmatisch beeld te geven van kennisdelen. 

+ De aandacht voor toekomstige aspecten van kennisdelen (Web 2.0 en social media) is  aangenaam en getuigt van een vooruitziende blik.

- De best-practice benadering die Leistner gebruikt zorgt voor vraagtekens bij de

toepasbaarheid van het boek. Aanname is dat kennisdelen een nieuwe kijk op organiseren is die elke organisatie zou moeten aanhangen.

- Er zijn wel heel veel open deuren die Leistner intrapt met zijn praktische lijstjes. 

Boselie en Leistner hebben beide op een andere manier invulling gegeven aan het kernprincipe ‘maximale inzet van menselijke waarde in organisaties’. Overeenkomsten tussen beide boeken zijn de focus op het meetbaar maken van de resultaten van HR en het zien van menselijk gedrag als einddoel en HR-instrumenten als middel. Jammer is dat bovenstaande uitgangspunten van de auteurs in hun uitwerking niet altijd terug te vinden zijn. Zo zijn de verdiepingshoofdstukken van Boselie instrumenteel ingericht en geeft Leistner een wel erg praktische en pragmatische invulling van kennisdelen waardoor gedrag als gewenste uitkomst niet altijd duidelijk naar voren komt. 

Daarnaast zullen voorstanders van de best fit benadering zich in beide boeken uiteindelijk minder herkennen. Leistner gaat geheel uit van de best practice benadering en hoewel Boselie zeer sterk begint met de best fit benadering door zijn HR Strategy Scan is de uitwerking toch gericht op de meest gebruikte HR-praktijken. 

Maar, als iemand nog een boek ontdekt waarbij in de uitwerking van een idee of model niet wordt teruggevallen op een te instrumentele invulling dan houd ik mij aanbevolen voor die leestip!