Thierry Baudet: De open grenzen van de EU

Neem de open grenzen. Dat die niet zijn te verenigen met een nationaal immigratiebeleid werd andermaal duidelijk na het verzoek van de Verenigde Staten aan Europese landen om een aantal ex-gedetineerden uit Guantanamo Bay op te nemen. De Spaanse overheid besloot daarop in te gaan, Nederland bedankte voor de eer. Maar vanwege de open grenzen betekent toelating van deze mensen door Spanje dat zij zich gewoon in Nederland kunnen vestigen. Spaans immigratiebeleid heeft dus de facto Europese consequenties. ‘No taxation without representation’ was het principe dat de Amerikaanse staten deed besluiten zich onafhankelijk te verklaren van het Engelse juk. ‘No immigration without representation’ lijkt mij een nog fundamenteler uitgangspunt van democratisch bestuur. Je wil toch zeggenschap over je eigen grenzen?

Dat betekent dat er principieel twee mogelijkheden open staan: óf we gaan naar één Europees immigratiebeleid toe, óf we herzien de open binnengrenzen. Dat laatste lijkt op het eerste gezicht geen aantrekkelijk perspectief. Maar wat is er voor nodig om een Europees immigratiebeleid goed te laten functioneren?

Allereerst natuurlijk effectieve handhaving. De grenzen van Bulgarije en Griekenland en in mindere mate ook die van Italië en Spanje zijn op dit moment nog zo lek als een mandje. Hoe realistisch is het te verwachten dat dit binnen enkele jaren stevig kan verbeteren? Ik geef het weinig kans, maar te proberen valt het.

Daarnaast speelt een tweede, veel dieper probleem. Dat is de onmogelijkheid van een democratisch mandaat op Europees niveau, aangezien er geen Europees volk bestaat. Democratische besluitvorming verkrijgt alleen legitimiteit als ook de minderheid zich onderdeel voelt van het grotere geheel. Is het realistisch te verwachten dat de verschillende Europese naties een door Europese verkiezingen tot stand gekomen beleid zouden accepteren? Ook wanneer dat tegen de nationale voorkeuren ingaat? Met andere woorden, is het realistisch te verwachten dat Nederlanders, Fransen, Polen zich meer met het Europese dan met het nationale belang zullen identificeren? Absoluut niet.

Hoe aantrekkelijk de gedachte van een Europees immigratiebeleid misschien ook is, de afwezigheid van een collectief Europees identiteitsgevoel maakt het onmogelijk dat collectief beleid als legitiem zal worden ervaren door de Europese bevolkingen. En als een Europees immigratiebeleid niet realistisch is, moeten we dan niet toch de open grenzen gaan heroverwegen? Eigenlijk wel natuurlijk.