Impressies van de klimaattop in Cancún

Perfect is de uitkomst niet, maar de internationale klimaatonderhandelingen zijn na het teleurstellende ‘Kopenhagen’ weer op de goede weg. En daar kon een obstinaat Bolivia niets aan veranderen.

En zo begon op 29 november de zestiende Conference of the Parties en de zesde Conference of the Parties serving as the meeting of the Parties (COP 16/CMP 6). De klimaattop begon met een mix van pessimisme en hoge verwachtingen. Pessimisme vanwege de geringe vooruitgang tijdens de onderhandelingen eerder in het jaar en de harde opstelling van Japan en Rusland bij de start van de top. Hoge verwachtingen, omdat de internationale gemeenschap deze misschien wel laatste kans om daadkracht te tonen zeker niet zou willen missen.

In Cancún vertolkten Europese Unie en de EU ministers voornamelijk de rol van bruggenbouwer. De EU zocht steeds naar werkbare compromissen en werkte daarbij nauw samen met de kleine eilandstaten en landen uit Latijns Amerika en Afrika, verenigt in de Cartagena Dialogue for progressive action.

Wat heeft Cancún na twee weken van intensieve, en vaak moeilijke, onderhandelingen in een idyllische omgeving, optimaal beschermd door de elitetroepen van leger en politie, opgeleverd? Onder meer de formele erkenning van een maximale mondiale temperatuurstijging van 2°C, het juridisch vastleggen van de reductiedoelstellingen uit het Kopenhagen Akkoord, bevestiging van de financiële toezegging van 100 miljard Amerikaanse dollars aan klimaatinvesteringen per jaar vanaf 2020, oprichting van het Groene Klimaatfonds en het tegengaan van emissies door ontbossing in ontwikkelingslanden. Het is helaas niet gelukt om afspraken te maken over een nieuwe reductieperiode in het kader van het Kyoto Protocol.

Wat het jaar 2011 brengen zal is onduidelijk. Vaststaat, dat partijen verder zullen onderhandelen om in december in het Zuid-Afrikaanse Durban een bindend klimaatverdrag te kunnen sluiten. Wat ook vaststaat, is dat de slagzin ‘Yes we CAN(cún)’ nog niet aan kracht verloren heeft.