Alice in EU-Wonderland

Ruim twee maanden geleden verruilde ik mijn functie als communicatieadviseur bij het ministerie van BZK voor die van vertaler bij de Europese Commissie. Het was een functie waarvoor ik alweer in 2007 een zogenaamd concours had doorlopen. Als je slaagt voor zo’n concours kom je op een reservelijst terecht. Op het moment dat er dan een plek vrij is voor een vertaalfunctie, kun je een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek krijgen. Mocht je bij de EU willen werken, dan is enig uithoudingsvermogen dus mooi meegenomen. Na een paar jaar geduld was het half juni voor mij dan zo ver.

De baan in Brussel betekende niet alleen nieuw werk en een verschuiving van zo’n 150 kilometer van mijn werkplek. Het betekende ook een zoektocht naar een nieuwe woonruimte en vooralsnog een ‘latibath-relatie’ (living apart together in Brussels and the Hague). Op het werk probeerde ik die eerste weken vrouwmoedig een stuk of tien vertaalprogramma’s onder de knie te krijgen en me ondertussen in te lezen in een scala aan onderwerpen dat de Commissie kennelijk in meertaligheid bereikt: van het belastingsysteem op de Canarische eilanden tot zeehondenbont en de boomkor.

Het is een andere wereld. Maar tegelijkertijd voelt het vertrouwd. Net als bij de rijksoverheid in Den Haag heb je hier bevlogen mensen, die niet ophouden te praten over het ‘grote belang van Europa’, en minder bevlogen mensen die elke dag om vijf uur de deur achter zich dichttrekken. Ik geniet elke dag van mijn werk omdat ik ontzettend fijne collega’s heb die ondanks de hoge werkdruk altijd tijd hebben voor een praatje of om iets uit te leggen. Elke dag leer ik weer ontzettend veel en ik ben bezig met taal en het openbaar bestuur; twee zaken die me zeer na aan het hart liggen.

De sfeer is informeel, de meeste collega’s zijn prettig gestoorde vakidioten en bij de koffieautomaat wordt geklaagd over het weer. En dat lijkt allemaal weer verdacht veel op de dingen die ik ook heel erg waardeerde in Nederland. En wie weet zien mijn collega’s mij wel niet zozeer als Alice, maar als dat ene blokje kaas uit die Haagse kaasstolp.