De crisis begint langzaamaan hard door te dringen tot Nederland. Niet langer kunnen we doen alsof het allemaal aan ons voorbij trekt en ons dus niet zal raken. De omvang van een probleem wordt bepaald, door de wijze waarop je ermee omgaat. Eerder schreef ik al over de ongeloofwaardigheid van de bezuinigingen op ambtenaren. De pleidooien waarin de grootste winst wordt behaald door domweg te snijden in het ambtelijke apparaat, getuigen van gebrek aan realiteitszin of anders wel van een gebrek aan verantwoordelijkheid. Zonde, want de crisis moet juist uitnodigen tot creativiteit. Een andere kijk op de organisatie van het bestaande.
Dat dit kan laat de Rijksbouwmeester Liesbeth van der Pol zien. Met ‘Nederland wordt anders’ heeft zij belangrijke spelers in de stedenbouw weten te binden. Architecten, ontwikkelaars en corporaties worden op een creatieve manier geprikkeld de crisis te gebruiken als springplank voor innovatie. Dat doet ze door het instellen van een onderzoekslab waarin ontwerpers zich in teamverband buigen over uiteenlopende kwesties en het uitroepen van ideeënprijsvragen met als titel ‘Zo wil ik wonen’ en ‘De verticale stad voor gezinnen.’
Voor de laatste prijsvraag heb ik van de week de prijsuitreiking geleid. Bijna honderd unieke inzendingen van jonge architecten. Stuk voor stuk met een optimistisch wereldbeeld en zoekend naar mogelijkheden voor duurzame stedelijke ontwikkeling. Maar de grootste toegevoegde waarde is, dat de winnende architecten hun voorstel moeten uitwerken in een team met jonge medewerkers van woningcorporaties en projectontwikkelaars. Dit soort coalities stuitten in het verleden op weerstand en cultuurverschillen, maar door de combinatie van crisis en de creativiteit van de Rijksbouwmeester vinden partijen elkaar. Wat mij betreft nemen anderen hier een voorbeeld aan en komen er meer van dit soort initiatieven. Dan houd ik het geloof dat Nederland wel degelijk anders kan worden en vooral beter uit deze crisis kan komen. 
Voeg commentaar toe