Vorig weekend was een juridisch heel ingewikkeld weekend. Ik weet niet of het door mij kwam of door de vele inconsistente regels waar ik tegen aanliep.

Zie mij en mijn trouwe begeleiding vanwege mijn verhuizing naar Nederland in vijf verschillende Groningse doe-het-zelf-winkels in de weer met vele blikken verf voor witte muren en gebroken witte vloeren. Bij de Praxis verzekert de dame van de verfafdeling me, dat ik wat haar betreft wel ‘20 procent korting op alle blikken krijg’. Wat aardig! Wat een warm welkom! Bij de kassa aangekomen begrijp ik pas wat ze bedoelt. Volgens een actie die dag krijg je 20 procent korting per product. Bedoeld is waarschijnlijk per betaling per product per persoon, want dit is wat er gebeurt: vader rekent een stapel hout af, drukt zijn kleine zoon geld in de hand om de kettingzaag af te rekenen en daarop volgt de dochter met een verwarmingselement. Vele minuten wachten later toon ik mijn tien producten, refereer ik aan de dame van de verfafdeling, zwaai ik (dreigend) met mijn pinpas, en krijg ik in een keer op alles 20 procent korting.

Terwijl de Praxis-medewerkers over de interpretatie van de kortingsregels discussiëren, begeven wij ons naar de buren van de Praxis om op vertoon van de parkeerkaart een ‘kipstuk’ en een ‘frisdrank naar keuze’ met korting te innen. Het gaat al mis bij de frisdrank, die we zelf mogen tappen: cola of 7-up, maar geen water. Volgens de ene medewerker mag ik geen water kiezen ‘want dat is duurder’, volgens de ander mag het wel, ‘want water is ook frisdrank’. Onbekend met de Kentucky Fried Chicken van binnen verbazen we ons over het aanbod van emmers met kip in allerlei vormen. Op vertoon van de parkeerkaart mogen we niet kiezen of we een kipnugget, kippenvleugel of kipburger of iets dergelijks willen, maar alleen of ‘ie’ pittig moet zijn. Ofwel: Elk stuk kip is geen kipstuk, maar elk kipstuk is wel een stuk kip.

Voor de deur zitten twee hondjes aan een paal gebonden naar binnen te staren naar hun kipetende baas. Het hondenverbod, aangeduid met een sticker met een doorgestreepte hond op de schuifdeur, is geloof ik uit hygiënisch oogpunt geboren.

Dat de duiven over de tafels scharrelen om de resten op te eten, is natuurlijk ook iets heel anders.