Vorige week had ik een dikke boete van 63,50 euro, omdat ik binnen de milieuzone stond geparkeerd (nog) zonder een in deze buurt verplichte Umweltplakette. Kort ervoor kwam mijn steun en toeverlaat bij verre reizen nog glansrijk uit de roetmeting. Ik begreep de wereld niet meer. En zelfs nadat ik me in het fenomeen milieuzone heb verdiept, kom ik niet tot inzicht.

Er zijn dus milieuzones. Binnen die zones mag je het liefst helemaal niet meer rijden. Op de snelweg wordt al aangegeven hoe je er een boog omheen kunt maken. Toestemming om erin te rijden krijg je na… het kopen van een sticker op basis van je papieren, want meer is de Umweltplakette niet!? Ik kan er nog steeds niet bij.

Nu kan ik schetsen hoe het de afgelopen zeven jaar in milieuzone Osnabrück was: ze (daarmee bedoel ik alle Duitsers) voeren maar eens in de twee jaar een ‘roetpartikelsmeting’ uit. In de hele stad die op de kaart in twee wordt gedeeld door een hoofdstraat en omcirkeld door een ring, is het nog nooit gelukt om een groene golf te creëren. Noch in de hoofdstraat, noch op de ring. Groene golven zorgen voor lagere snelheden, minder remmen, minder optrekken, geen nodeloos proesten. De stoplichten kennen drie verschillende standen, al naar gelang het tijdstip van de dag.

Daarbij lukt het nooit, op geen enkel moment, om in een keer de kruising over te steken.

Dichter bij huis bestaan louter eenrichtingsstraten met godzijdank vreselijk veel parkeerplekken, gedeeld door een kilometer lang plantsoen en enkele, sinds kort afgesloten, straatjes ertussen. Als je rijdend aan de ene kant een vrije parkeerplaats ziet aan de andere kant, moet je omrijden, via de binnenring, wat minstens een kilometer extra op de teller brengt.

Het irriterende is niet het omrijden of die halve euro benzine. Het irriterende is de vreselijke tegenstrijdigheid. Ze zijn zo onhandig aan de tekentafel – begin liever niet over de gedwongen rijrichtingspaden bij een gemiddelde parkeerplaats – zo onhandig met stoplichtschakelaars, dat het van kwaad tot erger lijkt te gaan.

En de gevolgen goedmaken met een paar euro voor een sticker, op basis van de papieren? Nee. Ik hoop maar dat ze van mijn geld nu eindelijk eens een partijtje van de ‘CO₂-vreter’ olivijn gaan kopen.