Nu het stof van de verkiezingscampagnes is neergedaald, hang ik murw en verslagen in de touwen. Dat komt niet door de uitslag. Die is ook een bron van verbazing en verwarring, maar daar wordt genoeg over gezegd en geschreven. Het zijn de campagnes zelf die mij hebben gevloerd. Als politiek dier volg ik zoveel mogelijk debatten in het streven om inhoudelijk gefundeerd mijn keuze te maken. Dat het digitale kanaal Politiek24 het mogelijk maakt om partijcongressen integraal te volgen, is een aanwinst. Maar daar houdt de winst wat mij betreft wel op. De totale vervlakking van de debatten en het commentaar op Twitter, Facebook en televisie heeft de politiek weer een stap verder richting ramsj gebracht. Als je nog geen cynische, outsidervoelende, PVV Limburger bent, dan zou je het door deze campagnes wel worden.

Uit niets blijkt dat de insiders politiek nog serieus nemen. Politici, campagneteams en zogenaamde campaignwatchers komen niet verder dan het naspelen van Idols waarbij alleen nog maar gesproken kan worden over winnaars en verliezers. Daarbij ligt de nadruk op het met kwinkslagen winnen van het debat, de gelaatsuitdrukking van de kandidaten en het zoveel mogelijk proberen te verdraaien van de standpunten van de tegenstander. Het besef dat het gaat om de verkiezing van mensen die richting moeten geven aan een land dat diep in een meervoudige crisis verkeert, is volledig afwezig. Dat is een aantal partijen duur komen te staan.

Frank Ankersmit maakte onlangs in een rede in Groningen nog eens duidelijk  dat we niet in een democratie leven, maar in een gekozen aristocratie. Voor de tijd van vier jaar kiezen we de aristocraten die ons mogen besturen. Dat brengt voor de gekozen aristocraat wel een verplichting met zich mee. Hij of zij dient zich verantwoordelijk te gedragen en te handelen naar wat het beste is voor het land. Daarbij hoort wat mij betreft niet het marchanderen met je principes voor electoraal gewin, het inzetten van je vriendjes voor platte campagnes en het zo versimpelen van de werkelijkheid dat je boodschap past in een zin van tien woorden. Je bent aan je stand en het systeem verplicht hier weerstand aan te bieden. En dat is precies niet gebeurd tijdens deze campagnes. Zo ben ik toch weer terug bij de uitkomst van verkiezingen: de roekeloze pseudo-aristocraten zijn keihard gestraft voor hun onverantwoordelijk gedrag.