Het is zover. De doorbraak van de vrouwen is begonnen. Ik heb me altijd afgevraagd of je fundamentele veranderingen in de samenleving alleen achteraf constateert of dat je ze ook ziet op het moment zelf. Ik ben daar nog niet definitief uit, maar van deze verandering ben ik me meer dan bewust. Overal om mij heen wordt gesproken over de positie van de vrouw en in het bijzonder het aantal uren dat vrouwen werken en de plek die zij innemen in het arbeidsleven. Natuurlijk is er veel voorwerk verricht door de damesbladen en het tijdschrift Opzij, maar het is nu niet meer te stoppen. Elke dag staat er wel een artikel over de positie van vrouwen in de krant, op televisie wordt er zelfs bij het masculiene Pauw & Witteman over gesproken, er is een Taskforce Deeltijdplus, Ad Scheepbouwer stelt een quotum in voor de top van KPN en ik kan niet bijhouden hoeveel boeken er over dit onderwerp verschijnen.

Nieuwste aanwinst: Het onbehagen van de man van Dylan van Rijsbergen. Deze week verschenen bij uitgeverij Augustus. De auteur fileert met zijn scherpe pen het ongemak van mannen in de emancipatiediscussie. Mannen verwijten vrouwen dat ze in hun wens te emanciperen ons bier, porno en de jacht afpakken – en daarmee onze mannelijkheid. Er is echter niet zoiets als een afgebakende definitie van mannelijkheid en zeker geen natuurlijk gegeven van mannelijkheid. Dat mannen gedreven worden door hun jachtinstinct en van nature graag rood vlees eten, is onzin. Mannelijkheid is een cultureel gegeven en aan verandering onderhevig. Dit wordt mooi geïllustreerd met de symbiotische samenleving op Tahiti waarin man en vrouw volstrekt gelijk zijn. Beiden zorgen voor de kinderen, beiden werken en beiden beschermen huis en haard. Geen probleem – het is een kwestie van afspreken.

Dat dit veel mannen beangstigt, blijkt uit de excuses die ze zoeken om de verhoudingen maar te houden zoals ze zijn en uit de cursussen die ons aangeboden worden onder welluidende namen als remanciperen en masterflirt.