Je zal het maar voor je kiezen krijgen. Kom je na een tienjarige werkvakantie in een net iets te warm en regenachtig ski-resort terug naar Nederland. Kom je terug in het land waarin mensen denken dat Hugo de Groots Mare Liberum de oorzaak van de leeggeviste zeeën is. Kom je terug in een land met een rompkabinet. Nare associatie: een kabinet zonder armen en zonder benen en zonder hoofd. En dat in een tijd waarin mensen ook nog echt op Wilders – ‘der Flachland-Messias’ – stemmen! Wat een zorg.

Met een beetje afstand bekeken lijkt Wilders te passen in de cadans van de golven die de Nederlandse kust aandoen. Voor 2002 voeren we af op een grote nederlaag voor de PvdA tijdens de gemeenteraadsverkiezingen, waarbij de Leefbaarpartijen grote winsten boekten. In 2006 waren ze verdwenen en dit jaar stonden ze er weer. Hetzelfde geldt voor de rode Bruynzeel-potloodjes. In 2006 waren ze afgeschaft om anno 2010 terug te keren. De stemcomputer maakte een omgekeerde beweging. Lunatieke verschijnselen. Aangetrokken en afgestoten door de maan. Wilders dankt zijn succes aan diezelfde wetmatige golfbeweging die ook voor denkbeelden en tijdgeest geldt. 

Wilders’ populariteit staat, met datzelfde beetje afstand bekeken, volgens mij eerder symbool voor onvrede en beklemming dan voor moslimhaat. Wilders lijkt een stem tegen het truttige burgerservicenummer (wat is er mis met sofi!) en beangstigende ingrepen als het ‘elektronisch kinddossier’ en vingerafdrukpaspoorten, gevolgen van eerdere keuzes. Wilders staat in de perceptie voor de wens naar vrijheid, naar autonomie, en die autonomie is onlosmakelijk verbonden met de menselijke waarde. De schuld van de gevoelde inperking heeft echter niet een moslim, maar het blijkt niet zo ingewikkeld de kiezer het tegendeel aan te praten.