Communicatie

Hoe gaat onze overheid om met  kritiek? Hoe gaat u om met kritiek? Onlangs stond een beschrijving in de krant van de omgang van medici met patiënten, maar ook arts--assistenten en verplegend personeel in ziekenhuizen. Een sterke hiërarchie werd vergezeld door onbehouwen gedrag. En als vanzelf werd iedere ruimte voor reflectie op het eigen handelen weggenomen. Maar, werd eraan toegevoegd: ‘Zo gaat het nu eenmaal in ziekenhuizen’.

Na een lezing over ‘sturen zonder geld’ sprak een wat schuchter persoon me aan. Hij had het verhaal gewaardeerd, maar één ding moest hem van het hart: hij vond mijn aanbeveling ‘sturen door op je handen te zitten’ nogal ongemakkelijk. ‘Heeft u het wel eens geprobeerd, op uw handen zitten?’, vroeg hij. Ik moest bekennen van niet.

‘Het stellen van de juiste vragen in de Tweede Kamer is een kunst, het krijgen van de juiste antwoorden een genade,’ meent Guido Enthoven, directeur van het Instituut Maatschappelijke Innovatie. Hij komt met drie voorstellen aan de Commissie-De Wit om de informatievoorziening aan de Kamer beter te stroomlijnen.

Minister Donner leek onlangs de ganse natie in slaap te willen sussen met zijn uitspraak dat wetten als worstjes zijn waarvan het maar beter is dat niet iedereen weet hoe die gemaakt worden. Openbaarheid bederft volgens hem slechts de smaak van het eindproduct en dat geldt voor worsten én wetten. Met deze visie op openbaarheid van bestuur joeg de minister het Genootschap van Hoofdredacteuren op de kast. En ik vind hun verontrusting terecht.

Het klinkt wat sneu, maar ik houd erg van de Algemene Politieke Beschouwingen. Het gaat over grote vragen en gebundelde hoofdlijnen. Tegelijkertijd maakt de aanleiding van het debat, de begroting, dat partijen hun visie niet alleen fraai onder woorden moeten brengen, maar ook in getallen moeten staven. Het CPB zorgt bovendien voor discutabele maar eenduidige inschattingen van resultaten. Iedereen praat over dezelfde cijfers. En dan ontstaat een boeiend gesprek, dat ik sterk met ‘modder’ associeer (en dan doel ik niet op de vorm).

Het stond er echt: ‘Wij willen de Nederlandse identiteit teruggeven aan de burger.’ In een terloopse uitspraak tijdens een interview met de Volkskrant vatte Geert Wilders samen waar zijn partij voor staat. Hierachter gaat een wonderlijke redenering schuil.

Daartegenover staat natuurlijk dat hier de grootste augurkenfabriek ter wereld staat.’ Mijn goede vriend John amuseert zich duidelijk met mijn plaatsvervangende schaamte. Zojuist heeft hij mij rondgeleid in zijn geboortestad Holland in de staat Michigan. Deze welvarende gemeenschap in ‘the mid-west’ is midden 19e eeuw gesticht door de Nederlandse dominee Van Raalte en zijn gevolg. Zij zijn niet alleen heengegaan, maar hebben zich ook vermenigvuldigd, want anno 2011 is nog steeds de helft van de Hollandse bevolking van Nederlandse afkomst.