Zoeken: Blog-item

Een helder overzicht van de belangrijkste feiten kan vaak tot nieuwe inzichten leiden. Dit wordt aangetoond door The Fact Club. Na het lezen van het fact report arbeidsmarkt kan ik maar één conclusie trekken: hervorming van de arbeidsmarkt is onontkoombaar om de collectieve voorzieningen te kunnen blijven financieren.

Fouten. Iedereen maakt ze, maar niemand wil dat weten. We leven in een tijd waarin het maken van fouten niet aanvaard wordt en we rekenen elkaar steeds zwaarder af op fouten. Stomme of kleine fouten worden dan onvergeeflijke fouten. Ik ben het niet eens met deze benadering. Liever ondersteun ik de stelling dat je van fouten kunt leren. Vraag is hoe de overheid in deze tijd met fouten omgaat. Met eigen fouten en met fouten van burgers.

De negatieve beoordeling van een universitair docent is onvoldoende onderbouwd en wordt door de Centrale Raad van Beroep vernietigd. Zijn tijdelijk dienstverband hoeft de universiteit echter niet te verlengen.

Gisteravond laat thuisgekomen van een kleine week gevuld met interparlementaire EU-bijeenkomsten. Vorige week eerst met de voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer de jaarlijkse Voorzittersconferentie van EU--parlementen in Warschau bijgewoond. Daarna door naar Kopenhagen waar de leden van de commissies Europese Zaken uit de Europese parlementen bijeen kwamen voor hun halfjaarlijkse bijeenkomst.

Enkele weken geleden was ik in Rome. ‘Welcome to the PIGS’ grapte een Italiaanse collega, waarna hij een verhandeling begon over hoe het in Italië met de bezuinigingsoperaties vorderde. Ik vond het niet geruststellend. Gelukkig gaat dat bij ons heel anders, dacht ik nog. Wat wel opviel was het respect waarmee ze spraken over Mario Monti, die als technocratisch bestuurder is aangesteld om het land financieel gezond te maken en de markten gerust te stellen. Niet dat alles lukt, maar de partijpolitieke strijd is even geluwd. En in die luwte worden serieuze besluiten genomen.

Ik zal de glazige blikken van katerige studenten in de Leidse collegebanken niet snel vergeten. Inmiddels tien jaar geleden gaf ik daar een gastcollege over innovatie in de publieke sector. Enthousiast presenteerde ik de ene bijzondere casus na de andere. 

Voordat ik naar Amerika verhuisde, woonde ik in Amsterdam-West. Een kleurrijke multiculturele buurt waar op dat moment in het publieke debat veel zorgen over waren. Achterstanden op sociaal en economisch gebied, gebrek aan betrokkenheid van ouders bij de opvoeding van hun kinderen en conflicten tussen verschillende etnische groepen waren destijds de thema’s die speelden. Ik was daar niet alleen als bewoner, maar ook vanuit professioneel perspectief in geïnteresseerd. Ik wilde weten welke problemen er écht speelden en welke vooral door de media waren opgeblazen.

Toen John Glenn op 77-jarige leeftijd opnieuw de ruimte in ging, werd hem door journalisten gevraagd waarom hij dat op zijn leeftijd nog wilde. Zijn antwoord kon niet beter: ‘Dat ik oud ben betekent niet dat ik geen dromen meer heb.’ En zo is het. Ook voor wie niet de ruimte in gaat, maar zich dagelijks naar een overheidskantoor beweegt. Wie vijftig is heeft nog zeventien jaar te werken en is grofweg op tweederde van zijn loopbaan. Er is genoeg te dromen.

Een tijdelijke arbeidscontractant voor hulptaken bij de Europese Unie vecht bij het Gerecht voor Ambtenarenzaken aan dat hij niet in aanmerking komt voor aanwerving als ambtenaar. Hij krijgt nul op het rekest. De ambtelijke status geniet binnen de EU nog steeds principiële voorrang.

Op 15 mei deed ik een korte eerste poging tot het schrijven van deze column. Het ging over een studiereis naar Californië, waar we de inspanningen rond de elektrische auto bekeken. Het verhaal was te brochure-achtig: u zou iets geleerd hebben over klimaatbeleid in San Francisco, maar dat is niet het doel van deze column. De tekst verdween in de prullenbak.